Testy na utratę wartości aktywów (Impairment) wg MSR 36 – kiedy konieczne?

Obowiązek przeprowadzenia testu na utratę wartości aktywów wynika bezpośrednio z Międzynarodowego Standardu Rachunkowości nr 36. Choć w polskich realiach standard ten kojarzy się przede wszystkim z podmiotami stosującymi MSSF, jego zasady coraz szerzej przenikają do praktyki grup kapitałowych, spółek notowanych oraz jednostek przygotowujących sprawozdania dla zagranicznych inwestorów. W praktyce wycenowej coraz większe znaczenie ma terminowe identyfikowanie przesłanek wskazujących na możliwą utratę wartości — zanim zostaną zakwestionowane przez biegłego rewidenta lub organ nadzoru.

Zgodnie z MSR 36 obowiązek corocznego testu impairment — niezależnie od wystąpienia przesłanek — dotyczy wartości firmy (goodwill) oraz wartości niematerialnych o nieokreślonym okresie użytkowania. W przypadku pozostałych aktywów trwałych test przeprowadza się wyłącznie wtedy, gdy na dzień bilansowy zidentyfikowano co najmniej jedną przesłankę utraty wartości.

Kiedy pojawia się obowiązek testowania?

Standard wyróżnia dwie grupy przesłanek: zewnętrzne i wewnętrzne. Do przesłanek zewnętrznych należą m.in. istotny spadek wartości rynkowej składnika aktywów, niekorzystne zmiany technologiczne lub prawne, wzrost rynkowych stóp procentowych wpływający na stopę dyskontową oraz sytuacja, w której wartość księgowa aktywów netto jednostki przekracza jej kapitalizację rynkową.

Przesłanki wewnętrzne to przede wszystkim fizyczne uszkodzenie lub przestarzałość składnika aktywów, istotne niekorzystne zmiany w sposobie jego wykorzystania oraz wyniki finansowe gorsze od zakładanych w prognozach — w tym ujemne przepływy pieniężne generowane przez dany ośrodek wypracowujący środki pieniężne (CGU).

Jak przeprowadza się test impairment?

Test polega na porównaniu wartości bilansowej składnika aktywów (lub CGU) z jego wartością odzyskiwalną. Wartość odzyskiwalna jest wyższą spośród dwóch kwot: wartości godziwej pomniejszonej o koszty sprzedaży (FVLCD) oraz wartości użytkowej (VIU). Ta ostatnia wymaga sporządzenia modelu DCF opartego na prognozach przepływów pieniężnych zaakceptowanych przez kierownictwo jednostki.

Szczególne znaczenie ma właściwe zdefiniowanie ośrodków wypracowujących środki pieniężne. Błędna agregacja aktywów do CGU — zbyt szeroka lub zbyt wąska — może prowadzić do zniekształcenia wyniku testu i zakwestionowania wyceny przez audytora lub biegłego ds. wycen.

Najczęstsze ryzyka w praktyce

Wśród najczęstszych wyzwań identyfikowanych w trakcie badania sprawozdań finansowych należy wymienić: stosowanie nieaktualnych stóp dyskontowych niedostosowanych do bieżących warunków rynkowych, zbyt optymistyczne prognozy przepływów pieniężnych nieznajdujące uzasadnienia w historii operacyjnej jednostki oraz brak dokumentacji potwierdzającej sposób alokacji aktywów korporacyjnych do poszczególnych CGU. Ryzyka te nabierają szczególnego znaczenia w warunkach rosnących stóp procentowych i spowolnienia gospodarczego.

Kluczowe staje się zachowanie spójności między przyjętymi założeniami a danymi makroekonomicznymi oraz planami strategicznymi zarządu — dokumentacja procesu testowania musi być wystarczająco szczegółowa, by wytrzymać ocenę audytorską.

GRUPA MAGNET – rozumiemy wartość biznesu

Magnet Audit wspiera podmioty w przeprowadzaniu testów na utratę wartości aktywów zgodnie z wymogami MSR 36 — od identyfikacji przesłanek, przez budowę modeli wyceny, po dokumentację uzasadniającą przyjęte założenia. Pomagamy w przygotowaniu rzetelnej podstawy dla sprawozdania finansowego, ograniczając ryzyko kwestionowania wyników przez audytora lub organ nadzoru.

Potrzebujesz pomocy? Nasi specjaliści są do Twojej dyspozycji.
Zleć testy → zapytania@magnetaudit.eu | magnetaudit.eu